//
you're reading...
Albanian, Feminism, Translations, Written Work

Gratë Osmane gjatë ardhjes së feminizmit Perëndimor [Albanian Translation]

photo-3Many thanks to the Shekulli Shqiptare blog for translating my article, ‘Ottoman Women During the Advent of Western Feminism’, from English into Albanian. The translation was originally posted here, on shekullishqiptare.wordpress.com.


Nga Zara Huda Faris

Perkthyuar nga: Shekulli Shqiptare

Origjinali: https://zarafaris.com/2013/08/03/ottoman-women-during-the-advent-of-european-feminism/

dwdwSi grua, si shumë tjera, nëse jo më shumë se meshkujt, që janë parë në rrugë [në lidhje me aktivitetet e tyre të përditshme.,] […] Mendoj se kurrë nuk pashë një vend ku gratë mund të gëzojnë aq shumë lirinë, dhe të lirë nga çdo qortim, si në Turqi […] Turqit në sjelljen e tyre ndaj gjinisë tonë janë një shembull për të gjitha kombet e tjera; […] Dhe unë e përsëris atë, zotëri, mendoj se nuk ka grua që ka aq shumë pavaresi, siguri nga të kuptuarit, si femrat turke – dhe unë mendoj se ata në mënyrën e tyre të jetesës, janë qënjet më të lumtura që marrin frymë.”

– Zonja Elizabeth Craven, Një Udhëtim përmes Krimes në Konstandinopoje, 1789[i]

Zonja Elizabeth Craven, shkrimtare e shekullit 18, dramaturge dhe autore, i bëri këto komente rreth grave të kalifatit Osman (shtetë islam) më 1789, para ardhjes së feminizmit në Europe dhe tre vite para publikimit të “Një arsyje e te Drejtave të Gruas (1792) nga Mary Wollstonecraft, apeli 300-faqësh që do të bëhet gur themel dhe lajmëtar i feminizmit modern.
Vëzhgimet e zonjës Elizabeth Craven dhe të tjerëve, së bashku me të dhënat e procedurave gjyqësore, marrëdhëniet financiare dhe dokumenteve politike, zbulojnë se gratë e Kalifatit Osman në të vërtetë përjetuan pavaresi të madhe dhe mbrojtje se sa homologet e tyre Perëndimore, pa nevojën për feminizmin. Megjithatë, sot, feministet përpiqen të bindin gratë muslimane se e kundërta është e saktë: që gratë muslimane kanë vuajtur gjithmonë për shkak të Islamit, një mendim i çuditshëm, dhe të përkrahin feminizmin si zgjidhje për problemet e botës myslimane.

Ky artikull shikon gjendjen e grave që jetuan nën Kalifatin Islam që vazhdoje të ekzistojnë deri ka fundi i 1924. I krahason rrethanat e tyre me rrethanat perëndimore që i dha shtysë feminizmit në Perëndim. Siç do të shohim, precedent historik i Kalifatit Osmane, kohëve të fundit tregon se gratë botës muslimane historikisht asnjëherë nuk u ishte i nevojshëm feminizmi në mënyrë që ti garantonin të drejtat e tyre – thjesht kishin nevojë për zbatimin e plotë të sistemit të tyre të besimit – Islamin.

Vendi Musliman v. Shteti Islam (Muslim country v. Islamic state)

Para se të shkojm tek krahasimi, është me rëndësi të theksojm se dallimin kryesorë në mes vendit Musliman dhe shtetit Islam. Kalifati Osman ishte një shtet Islam- pra sheriati (ligji i shenjtë i Islamit) ligji suprem si i vetmi burim i së drejtës – ku për më shumë se 600 vjet, deri tek ndërprerja e zbatimit te tij në fillim të shekullit të 20-të. Sheriati u dha Osmanve kuadrin e tyre ligjor për qeverisjen në aspektet publike dhe private të jetës së përditshme, duke përfshirë aktivitetet personale, politike, sociale, ekonomike, pra civile e penale. Ky ligj suprem (sheriati), mundësoj mbrojtjen e femrave të Afrikes, Azis dhe Europes – i cili përfshijti Çifutet(jewish), të Krishterët, Muslimanët, Anatolët, Grekët, Afrikën e Veriut, Azin Perëndimore dhe gratë e Gadishullit Ballkanik.

Sot vendet muslimane, si Pakistani, Bangladeshi, Afganistani, Turqia dhe shumë tjera të Lindjes së Mesme, janë laike dhe jo Islame – pra në kushtetutat e këtyre vendeve thuhet se Islami mund të jetë vetëm një nga shumë burime post-kolonialiste të ligjit. Përndryshe, këto vende janë laike, të korruptuara, dhe tiranike dhe nuk mund të konsiderohen si shembull i Islamit në praktikë. Në fakt, njerëzit e zakonshëm dhe gratë e këtyre vendeve myslimane do të mund të liroheshin me anë të vendosjes së një shteti islamik në tokat e tyre.

Statusi Juridik

Në perëndim, femrat humben identitetin e tyre ligjor (edhe emrat) në martesë, meqërast ato nuk mundeshin që të paditeshin apo të paditnin, ndërsa, burrat e tyre dotë duhet të padisnin apo të paditeshin në emër të tyre.

Në Angli, në shumicën e kolonive Anglishte folse, doktrina e ‘Coverture’ identifikojë femrën sipas statusit martesor. Një grua e martuar nuk kishte të drejtën e saj ligjore teëndarë nga burri – pas martesës, ajo është përfshirë nga identiteti i burrit të saj, dhe ishte e njohur si një grua e konvertuar (pra një grua e martuar ose, fjalë për fjalë, një grua “me indentitet të rremë”). Ky koncept ligjor mbi zotëronte në Perëndim nga shekulli i 12-të, deri në fund të shekullit të 19 (pra thuajse përgjatë gjithë periudhës së Perandorisë Osmane).

“Nga martesa, burri dhe gruaja janë një person para ligjit: që është, duke qenë se ekzistenca e gruas sipas ligjit pezullohet gjatë martesës, ose të paktën inkorporohet dhe konsolidohet në atë të burrit; nën krahët e tij, mbrojtje dhe strehim, ajo përmbushë çdo gjë…”

– William Blackstone, Jurist dhe Gjykatës Anglez i shekullit të 18-të, duke shpjeguar strehimin. (coverture)[ii]

Statusi juridik i grave (coverture) ishte një thikë me dy teha, duke penguar jetën e të gjitha grave dhe burrave së bashku – duke mohuar vullnetin e lirë të grave gjithashtu, mohoi përgjegjshmërinë e tyre. Për shembull, një grua e martuar nuk mund të paraqesë padi në emër të saj, dhe burri i saj do të duhet të bërë këtë në emër të saj, por kjo gjithashtu do të thotë se në qoftë se dikush dëshironte të ndërmarrë veprime civile kundër gruas, burri i saj do të duhej të paditet në vend të saj.

Ky kalim i përgjegjësisë nga gruaja tek burri i saj ishte edhe temë e satirës në letërsinë angleze. Në romanin e Charles Dickens ëOliver Twist, Z. Bumble ishte informuar se “ligji supozon gruaja vepron nën drejtimin e burrit“, për të cilat z. Bumble u përgjigjë “Nëse ligji supozon atë[…] ligji është një mashtrim një idiot. Nëse ky është syri i ligjit, ligji është beqar; dhe më e keqja unë uroj që ligjit ti hapen sytë nga përvoja.[iii]

Doktrina e njohur sikur ‘Coverture’ ishte vetëm në çeshtje civile, jo kriminale, pra në veprim; siç e dimë, Anglia dhe kolonitë Amerikane ishin ende duke u rimëkëmbur nga djegia e grave për veprat penale të tradhtisë dhe magjis –madje aq vonë sa viti 1784![iv] Megjithëse konvertimi ishte vetëm në lidhje me të drejtën civile, është interesante të theksohet se si ne vitet 1972, dy shtete të SHBA, lejuan një grua të akuzuar në gjykatën kriminale mbrojtje ligjore se ajo ishte duke iu bindur urdhrave të burrit të saj![v]

Ndërkohë, gratë e Kalifatit Osman kishin të drejtën ligjore pavarësisht nga statusi martesor, e cila ndikoje që edhe gratë jo-Muslimane Osmane të preferojnë gjykatat Islame në gjykatat e tyre.

Femrat e Kalifatit Osman, sikur burrat, para se të arrinin pjekurin, konsideroheshin pjeseëtar të shtetit, duke pasur identitetin e tyre ligjore të ndarë, në pajtim me ligjet Islame. Ata i qëndruan ketij statusi ligjor pamarrë parasysh a martoheshin apo jo.[vi] Femrat Muslimane gjithashtu e mbanin mbiemrin e tyre të vajzëris edhe pasi martoheshin, si përkujtim të identitetit dhe të përgjegjësis së tyre.

Sikurse burrat, femrat i gëzonin të drejtat e tyre ligjore, përfshirë këtu edhe të drejtën e tyre për tu ankuar dhe për të kërkuar të drejtat e tyre në gjykatën Islamike (në gjuhën Arabe, Kadi), këtë mund ta bënin në mënyrë të pavarur. Atyre nuk u duhej shoqërimi i burrit, në faktë ato mund të ngrinin akuzë ndaj burrit të tyre apo ndonjë të afërmi nese ju duhej. Femrat Osmane të të gjitha niveleve, prej fshatrave e qyteteve përdornin gjykatat Islamike për tëi mbrojtur të drejtat e tyre, dhe në shumicën e rasteve, gjykata aprovonte të drejtat e atyre grave.[vii]

Në faktë, gjykata Islamike Kadi ishte përceptuar të jetë më e favorshmja në trajtimin e problemeve të gruas, madje edhe gratë Jo-Muslimane preferonin të adresonin ankesat e tyre në gjykatat Islamike Kadi, pavarsishte faktit që ato ishin nën mbrojtjen e Kalifatit Osman, ku çdo religjion kishte teë drejtjën e qasjes në proceduat religjioze e kulturore. Komunitetet religjioze e kulturore ndjeheshin rehat me autonomin dhe menagjimin e punëve të tyre të brendshme nën sundimin e hierakis së tyre religjioze.[viii]

Aktiviteti ekonomik

Në Perëndim, femrat nuk kishin kontroll mbi pronat e tyre gjatë martesës; burrat e tyre kishin përgjegjësin për tëi mirëmbajtjen dhe ishin të detyruar që të paguanin borxhet tyre.

Doktrina e strehimit (ligjë familjar) thoshte se, për shkak se burri dhe gruaja ishin ëënjë person i vetëmëë, gruaja nuk kishe kontroll mbi pronën e saj dhe se burri mund ta përdorë apo të vëndosë për çdo gjë për atë pronë pa autorizimin e saj (nese nuk janë marrë vesh ndryshe para martesës).

Si e tillë, një femër nuk mundë të realizojë asnjë kontratë. Në shekullin e 19-të, në rrethana ku një bashkëshorte mund të përdorte pasurinë e saj (për shembull, në çoftë se kjo i ishte lejuar nga burri i saj), pastaj një ëëtest i fshehtëëë do të duhej ta kryente e vetme nga një gjykatës (pa prezencen e burrit të saj)për të përcaktuar nësë burri e kishe shtyre apo i kishte bërë presion që të nënshkruajë dokumentin. Kjo shihej si një mënyrë për të mbrojtur pronën e femrave të martuara.

Në anën tjetër, për shkak se ata shiheshin si personi i njejtë para ligjit, burri e kishe edhe obligim ligjor që të sigurojë gruan e tij. Kjo gjithashtu do të thoshte se nëse një grua ka hyrë në martesë me borxhe, ose i ka krijuar ato, burri i saj ishe debitori dhe ishte i obliguar që ta paguante atë borxh – jo gruaja.

Në Britani, kjo vazhdoi të paktën derisa u bë Akti i Pronësis së Grave të Martuara në vitin 1870, i cili e ndryshoi ligjin në mënyrë që një grua do mund të zotëronte, blinte apo shiste, të padisë dhe të padisej dhe të përgjigjej për borxhet e tyre.

Ndërkohë, gratë e Kaliafit Osman gjithmonë ishin të pavarura ekonomikishtë dhe aktive aq shume në disa industri saqë shoqerite e ndryshme kërkonin intervenimin e shtetit kundër monopleve të grave.

Në Turqi gruaja quhej sllave dhe pasuri e patundshme. Nuk ishte asnjëra prej tyre. Në të vërtet, statusi i saj ligjorë ishe i preferushëm për shumicën e grave në Europe, e relativisht gjate kohëve të fundit, grate Angleze ishin shumë më shumë të cilësuara si pasuri të tundshme sesa ato Turke, e cila gjithëmon kishte kontroll total mbi pronën e saj. Ligji e lejonte përdorimin e lire dhe asgjësimin e çdo gjëje që posedonte në kohen e martesës së saj, ose pasurine të cilës ajo kishe trasheguar. Ajo mund ta shpërndante atë gjatë jetës së saj apo dhe tëia le si trashëgimi kujt të dojë. Në sytë e ligjit ajo është një agjent i lire. Ajo mund të vepronte në mënyrë të pavarur ndaj burrit të saj, ajo mund të ngriste padi në gjykata, por edhe të paditet, pa konsiderime në të. Në këto drejtime ajo gëzon më shumë liri sesa motrat krishtere.ëë

– Z.Ducket Ferriman,1911

Të drejtat Islame drejtuar femrave nën Kalifatin Osman ishte e drejte islame për të trashëguar, të blejë, të kontrollojë dhe të shesë pasuri sipas vullnetit të tyre, pa kërkimin e pëlqimit të baballarëve apo bashkëshortve të tyre. Me fjalë të tjera, gratë Osmane kishin të drejtë legale për të menaxhuar pasurine e tyre, dhe shumë e bënë këtë.

Në faktë, gratë kanë luajtur një rolë themelor në ekonomin Osmane, duke përfshirë se ishin punuse të tokave, mbajtëse të çifigeve ushtarake, huamarrëse, huadhënse, taksa paguese individuale dhe partnere në biznesë. [ix]

Gratë Osmane me prejardhje të ndryshme zakonisht bënin tregë dhe marrëveshje të ndryshme. është dokumentuar se klasa e lartë e grave Osmane (të cilat më shumë ishin ëëtë fshehuraëë prapa skenave) zakonisht nuk bënin marrëveshje direkt me njerëz dhe nga vezhguesit apo hulumtuesit e huaj ato përceptoheshin se ishin ëëtë detyruaraëë që të përdornin punjonjës meshkujë dhe agjentë që të punonin në emër të tyre. Kjo bëri që disa hulumtues të japin komente për këtë simpati të çuditshme, dukej që këto ëëgra të klasit të lartëëë ishin të shtyra të bënin këtë edhe pse ishin pronare të bizneseve të fuqishme nëpër tregje të ndryshme.[x] Ishte për të ardhur keq për kto gra sepse duhej të kishin punonjës për drejtimin e bizneseve të tyre. Gjithashtu, këto gra të ëëklasit të lartëëë vazhduan të kenë ndikim të mëtutjeshëm përmes përkrahjeve themelore në projekte arkitekturale.
Gratë e Kalifatit osman ishin të përfshira edhe në zanate, mëndafsh e përpunim të pambukut. Në Mosul, penjët e pambukut ishin bërë një industri, e që në përgjithësi kryhej në shtëpi. Nga njëra anë, kjo industri në faktë ishte monopolizuar nga gratë, shtrirja që perfshinte përpunimi i pambukut kishte detyruar që shteti të intervenonte ndaj këtij monopoli![xi]

Femrat Osmane gjithashtu kanë luajtur një rolë fundamental në shpërndarjen e pasuris edhe gjatë shek. XVIII, femrat Osmane të të gjitha klasave përfshinin rreth 20-30% të të gjitha Fondacioneve bamirese (në Arabishte waqfpl, waqaf). Shkollat, spitalet, karavanet, banjot, fontanat, kuzhinat e supës, hotelet dhe xhamiat ishin financuar nëpërmes perandoris nga gratë prej të ardhurave të tyre personale, për të mirën e publikut.[xii]

Përfshirja Politike

Në Britani, votimi universal për burrat dhe gratë nuk është arritur deri më 1928.

Në Britani, vetëm burrat e pasur kanë pasur të drejtën e votës, që përfshinte shumicën dërrmuese të meshkujve dhe përjashtonte krejtësishtë femrat! Vetëm pas 1918, te gjithë meshkujt e moshës 21, dhe femrat e moshës 30 mund të votonin, më 1928, meshkujt dhe femrat mbi moshën 21 të mund të votonin.

Ndërkaq, meshkujt dhe femrat e kalifatit Osmanë u duhej të ishin politikisht aktivë.

Nën Kalifatin Osman, femrat kishin të drejtat e njëjta sikuse meshkujt të peticionit ndaj Divanit-këshilli kishte vezirë për të debatuar politikën e shtetit. Burrat dhe gratë kishin të drejtë të zotohen për besnikëri (votë të barabartë) për të Kalifin Osmanë.

Ndarja sociale e grave nga burrat ishte më e zakonshme në mesin e familjeve të klasës së sipërme, ndërsa gratë e klasave të ulëta në përgjithësi ishin më të lira të shkonin ku të donin, pjesërishtë për shkak të përfshirjes së madhe në aktivitetet ekonomike.[xiii] Si e tillë, kjo besohej zakonisht nga të huajt evropianë se këto gra të klasës e sipërme duhet të jenë të shtypura e të kufizuara. Në të vërtetë, në fund të shekullit XVI, Kalifati Osmanë ishte i njohur në të vërtetë si “Sulltanati i grave”, kur nënat e sulltanëve dhe gratë tjera mbretërore u bënë gjithnjë e më i fuqishëm dhe me ndikim prapa perdeve të haremit. Edhe pse haremi nuk ishte, dhe nuk është, një koncept islamik, Sulltanati i gruas ka demonstruar prerazi se vetëm për shkak se gratë janë prapa ekraneve apo perdeve, nuk do të thotë se roli i tyre në shoqëri ishte i kufizuar.

Jeta Sociale

Në perëndim, meshkujt e as femrat nuk kishin të drejtë të shkurorzoheshin edhe nëse ishin mjaftueshëm të pasur për të marrë një ndarje ligjore, por nëse martoheshin përsëri kjo i dërgonte në dënim me vdekje.

Divorci nuk ishte i ligjshëm sipas ligjit Anglez deri në Matrimonialin shkaqet e aktit të vitit 1857. Para 1857 një formë e ndarjës ligjore mund të arrihej vetëm nëpërmjetë një procesi të ndërlikuar të anulimit ose përmes kalimit të një akti privat të parlamentit (i cili shkaktoi debate të gjata publike për jetën intime të çifteve në dhomën e përbashkët). Të dyja këto masa ishin procedura shumë të kushtueshme, kështu që kjo ndarje ligjore ishte kufizuar në një luks të të pasurve.

Jo vetëm këtë, por gratë dhe burrat që ishin ndarë u ndalohej që të martohen përsëri – “Bigamia” ishte e para dhe ndiqej penalisht nga Kisha, pastaj më 1604, bigamia u bë një krim ligjor dhe ishte i dënueshëm me vdekje! [xiv]

Ndërkohë, në kalifatin osman, poligamia dhe divorci ishin të rralla, ndërsa kjo e fundit, u iniciua nga të dy burri dhe gruaja.

“Turqit sunduan vende dhe gratë i sunduan Turqit. Gratë turke kënaqeshin me veten e tyre më shumë se sa të tjerët. Mungonte poligamia. Ata duhet ta kenë provuar atë, por pastajë dorëzoheshin sepse ajo i dërgonte në shumë probleme dhe shpenzime.”

– Saomon Schweigger, ministër protestant Gjerman që udhëtojë për në perandorin Osmane në fund të shekullit XVI-të.

Martesat janë organizuar kryesisht nga prinderit dhe familjet, duke theksuar rëndesinë e familjes në shoqërine osmane. Gratë e Kalifatit osman kishin të drejtë të refuzonin një ndeshje, dhe kontratat (prenumtial) nuk ishin të rralla. Poligamia ishte e lejuar, në përputhje me ligjin islam, por në praktikë ka qenë në të vërtetë mjaftë e rrallë, mbi 95% e meshkujve kishin vetëm një grua.[xv]

Juristët Osmanë “i shihnin çiftet e martuara si kënaqësi reciproke, në krahasim me të drejtat simetrike. [xvi] Për shembull, një grua e martuar e Kalifatit Osman ishte e detyruar ta bind burrin qe ai të martohet me të. Për aq kohë sa ai nuk kërkon nga ajo të bëjë diqka të keqe apo haram – statusi ligjor politik dhe ekonomik i grave tregon mënyrën e qartë, megjithatë, burrat musliman nuk kanë qenë imponues ose shtypës ndaj grave të tyre. Për më tepër, sepse burrat janë sytë e ligjit, financiarisht përgjegjës për gratë dhe fëmijët, procedurat e divorcit të meshkujve ishin të ndryshme nga procedura e divorcit të grave, edhe pse të dy ishin lejuar të kërkojnë divorc.
Në praktikë gratë e Kalifatit Osman kishin një marrëveshje të fleksibilitetit në dhënien fund të martesave të padëshiruara. Në shekullin e XVIII, për shembull në Stamboll, ndarjet, anulimet dhe divorcet e iniciuara nga gratë ishin mjaftueshem të shpeshta sa për të krijuar shqetësim në mesin e vëzhguesve social. Duke qenë një bashkim i dy familjeve në krahasim me vetëm dy njerëzë, divorci ishte shqetësues pavaresisht kush e inicion atë, por megjithatë ishte një opsion si për burrin ashtu edhe për gruan.[xvii]

Shkaqet legjitime për divorc nga secila palë përfshinte papajtueshmërinë, probleme financiare që çuan në incidente midis bashkëshortëve, keqtrajtim duke përfshirë abuzimin fizik, tradhti bashkëshortore. Dështimi i secilës palë për të mbajtur pritjet themelore të martesës, sidomos duke mos bërë punët që familja kishte nevoje qoftë nga burri apo gruaja. Në disa raste, divorci është iniciuar nga gruaja nëse ajo nuk ishte e kënaqur me shtëpinë në të cilën burri e kishte marrë, ose nga ana e burrit, nëse gruaja e tij nuk ka lindur djem.[xviii]

Pas divorcit, të dy si burri si gruaja ishin të lire të martoheshin përsëri. Për gratë Osmane jo muslimane të cilave feja apo traditat nuk ua lejonin divorcin, konvertimi në Islam ishte një rrugë për clirim nga martesat e palumtura.

A ju duhet feminizmi femrave Muslimane?

Siç edhe po shihet, femrat e Kalifatit Osman, nuk u duhej feminizmi në mënyrë që të kishin të drejtat e përcaktuara nga Krijuesi i tyre. Jo vetëm që Kalifati Osman bëri zbatimin dhe mbrojtjen e të drejtave të muslimaneve të burrave e të femrave, por gjithashtu ua rregullojë grupeve të mëdha jo-Muslimane, të njerezve që jetonin nën sundimin dhe mbrojtjen e tyre. Duhet theksuar se kjo drejtësi dhe prosperitet në mesin e burrave dhe grave i parapriu ardhjes së feminizmit në Perëndim, dhe vazhdoi deri në kohët e fundit (fillimi i shekullit të XX).
Ndryshe nga gratë e “pas-ndriqimit” Perëndimor, asnjëherë gratë muslimane se kishin të nevojshme punën dhe zgjidhjen e njëanshëme gjinore-të feminizmit në mënyrë që të kërkojë drejtësine për të marrë të drejtat e tyre, të cilat janë të garantuara nën Kalifatin Islam. Mund të shihet se femrat Perëndimore e shpikën feminizmin prej dëshpërimit, pasi që ato nuk e kishin Islamin. Kështu pyetja që duhet t’ia bëjmë vetës është; duke pasur parasysh se gratë muslimane kishin pasur gjithmonë Islamin dhe u mjaftonte për të drejtat e tyre, pse do ju duhej feminizmi?

[i] Elizabeth Craven (Baroness), A Journey Through the Crimea to Constantinople: In a Series of Letters from the Right Honourable Elizabeth Lady Craven to His Serene Highness The Margrave of Brandebourg, Anspach, and Bareith, London.

[ii] William Blackstone, Commentaries on the Laws of England (Vol. 1, 1765, pages 442-445)

[iii] Charles Dickens, Oliver Twist, 1838, chapter 51

[iv]http://www.capitalpunishmentuk.org/burning.html

[v]The Law: Up from Coverture, Time Magazine, published Monday, March 20, 1972, accessed at http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,942533,00.html

[vi]Jenie R. Ebeling, Lynda Garland, GuityNashat, Eric R. Dursteler “West Asia” The Oxford Encyclopedia of Women in World History. Ed Bonnie G. Smith. Oxford University Press, 2008. Brigham Young University (BYU). 1 November 2010

[vii]Ebeling, Garland, Nashat, and Dursteler

[viii] Colin Imber, The Ottoman Empire, 1300-1650: The Structure of Power, New York: Palgrave Macmillan, 2002

[ix]Mehrdad Kia, Daily Life in The Ottoman Empire, Greenwood, 2011

[x] Kia, M.

[xi]Ebeling, Garland, Nashat, and Dursteler

[xii] Ibid.

[xiii] Ibid.

[xiv] Bernard Capp, Bigamous Marriage in Early Modern England, University of Warwick, 2009

[xv]Ebeling, Garland, Nashat, and Dursteler

[xvi] Kia, M.

[xvii]Ebeling, Garland, Nashat, and Dursteler

[xviii] Justin McCarthy, The Ottoman Turks: An Introductory History to 1923 (London, New York: Wesley Longman Limited, 1997)

Discussion

No comments yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Explore Posts

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

%d bloggers like this: